نوع و مقدار مصرف كربوهيدرات
تحقيقاتی درباره انواع گوناگون كربوهيدرات مثل گلوكز، فروكتوز، ساكاروز، و پليمرهای گلوكز هم تنها و هم به صورت مخلوط مثل: فروكتوز و پليمرهای گلوكز صورت گرفته است. اين كربوهيدرات‌ها معمولاً به شكل مايع تهيه مي‌شوند، اگرچه كربوهيدرات‌هاي جامد هم مورد مطالعه قرار گرفته است. براي اينكه تمام انواع كربوهيدرات بتواند وارد سلول بشود بايد قبلاً به صورت گلوكز تبديل شود و اين بيانگر اين است كه گلوكز بهترين شكل كربوهيدرات مصرفي خواهد بود.
به هر حال، توجهات زيادي روي انتخاب نوع كربوهيدرات مصرفي قبل از مسابقه مبذول گشته است. براي مثال، از اين كربوهيدرات‌ها، گلوكز مقدار انسولين بيشتري توليد خواهد كرد و نهايتاً با ترشح انسولين بيشتر، از مقدار توليد فروكتوز كاشته خواهد شد. در نتيجه، انسولين بيش از حد، منجز به واكنش هيپوگليسمي و احساس ضعف‌هاي عمومي خواهد گرديد. بعضي از تحقيقات اوليه عنوان كرده‌اند كه گلوكز مصرف، سي تا چهل و پنج دقيقه قبيل از ورزش منجر به مصرف اضافي ذخاير گليكوژن عضلاني خواهد شد و ممكن است اجراي ورزش‌هاي استقامتي را دچار مشكل نمايد. ولي يافته‌هاي جديد در تأييد اين تحقيقات با شكست مواجه شده است.
ملاحظات ديگر روي تأثير كربوهيدرات بر مقدار مايعاتي است كه از معده خارج مي‌شود. تحقيقات بيان مي‌كند كه پليمرهاي گلوكز، تخليه مايعات معده را به اندازه مقدار مصرف خود گلوكز تحت فشار قرار نمي‌دهد، اگرچه بعضي از تحقيقات اخير بيان مي‌كند كه چنين اختلافي ممكن است در ورزش‌هاي استقامتي اهميت نداشته باشد. دليل ديگر ممكن است افزايش دردهاي شكمي باشد، مثل: اسهال كه باعث تأخير در جذب بعضي از اجزاي كربوهيدرات از امعاي داخلي مي‌شود. بعضي از تحقيقات بيان مي‌كند كه ميزان شيوع دردهای شكمی زياد احتمالاً به علت جذب آهسته فروكتوز از روده است.
دانستن اين نكته مهم است كه بيشتر مطالعات نشان مي‌دهد كه اختلاف ناچيزی بين شكل‌هاي گوناگون كربوهيدرات (وقتي كه به طريق مناسبی مصرف بشوند) در توانايي آنها براي جلوگيری از هيپوگليسمی، حه حفظ مصرف مطلوب گلوكز توسط سلول‌های عضلانی و براي بهبود عملكرد در مسابقات استقامتی وجود دارد.